بگذار تا مقابل روی تو بگذریم                         دزدیده در شمایل خوب تو بنگریم 
شوقست در جدایی و جورست در نظر             هم جور به که طاقت شوقت نیاوریم 
روی ار به روی ما نکنی حکم از آن توست        بازآ که روی در قدمانت بگستریم 
ما را سریست با تو که گر خلق روزگار             دشمن شوند و سر برود هم بر آن سریم 
گفتی ز خاک بیشترند اهل عشق من            از خاک بیشتر نه که از خاک کمتریم 
ما با توایم و با تو نه‌ایم اینت بلعجب               در حلقه‌ایم با تو و چون حلقه بر دریم 
نه بوی مهر می‌شنویم از تو ای عجب            نه روی آن که مهر دگر کس بپروریم 
از دشمنان برند شکایت به دوستان              چون دوست دشمنست شکایت کجا بریم 
ما خود نمی‌رویم دوان در قفای کس              آن می‌برد که ما به کمند وی اندریم 
سعدی تو کیستی که در این حلقه کمند        چندان فتاده‌اند که ما صید لاغریم 

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم                       به طاقتی که ندارم کدام بار کشم 
نه قوتی که توانم کناره جستن از او                  نه قدرتی که به شوخیش در کنار کشم 
نه دست صبر که در آستین عقل برم                 نه پای عقل که در دامن قرار کشم 
ز دوستان به جفا سیرگشت مردی نیست         جفای دوست زنم گر نه مردوار کشم 
چو می‌توان به صبوری کشید جور عدو              چرا صبور نباشم که جور یار کشم 
شراب خورده ساقی ز جام صافی وصل            ضرورتست که درد سر خمار کشم 
گلی چو روی تو گر در چمن به دست آید          کمینه دیده سعدیش پیش خار کشم 

گردباد قاصد در بدریست

باد بیهوده نمی موید، از بیداد است !

گردباد، قاصد دربدریست

باد نمی موید از بیداد است

گردباد

کف گهوراره ی من روییده است

پس مرا باور کن!

ای ملامت، بس کن

              که همه بر بادیم

                             مرگ خواهد آمد

پس از آن آزادیم

پس از آن آزادیم !

"نصرت رحمانی"

خدایا دستم را بگیر ...

مثل کودکی که تازه راه افتاد ،

بی یاری دستهایت زمین خواهم خورد ...