انگار مدتیست که احساس میکنم

خاکستری تر از دو سه سال گذشته ام

احساس میکنم که کمی دیر است

دیگر نمی توانم هر وقت که خواستم در بیست سالگی متولد بشوم

انگار

فرصت یرای حادثه از دست رفته است

از ما گذشته است که کاری کنیم

کاری که دیگران نتوانند

فرصت برای حرف زیاد است

اما . . .

اما اگر گریسته باشی . . .

آه . . .

مردن چقدر حوصله میخواهد

بی آنکه در سراسر عمرت

یک روز

یک نفس

بی حس مرگ زیسته باشی!!!

انگار این سالها که میگذرد چندان که لازم است دیوانه نیستم

احساس میکنم که پس از مرگ

عاقبت

یک روز

دیوانه میشم !

شاید برای حادثه باید کی عجیب تر از این باشم

با این همه تفاوت

احساس یکنم که کمی بی تفاوتی بد نیست!

حس میکنم که انگار نامم کمی کج است

و نام خوانوادگیم نیز

از این هوای سربی خسته است!

اضای تازه ی من دیگر امضای روزهای دبستان نیست!

ای کاش آن نام را دوباره پیدا کنم

ای کاش آن کوچه را دوباره ببینم . . .

آنجا که ناگهان یک روز نام کوچکم از دستم افتاد

و لابلای خاطره ها گم شد !

آنجا که یک کودک غریبه

با چشمهای کودکی من نشته است!

از دور لبخند او چقدر شبیه من است . . .

آه . . .

ای شباهت دور!

ای چشمهای مغرور!

این روزها که جرات دیوانگی کم است

بگذار باز هم به تو برگردم !

بگذار دست کم

گاهی تو را به خواب ببینم!

بگذار در خیال تو باشم!

بگذار . . .

بگذریم . . .

این روزها

خیلی برای گریه دلم تنگ است!!!

                             قیصر امین پور

در تمام شب چراغی نیست

در تمام دشت

نیست یک فریاد....

 ای خداوندان ظلمت شاد!

از بهشت گندتان،ما را

جاودانه بی نصیبی باد!

باد تا فانوس شیطان را برآویزم

در رواق هر شکنجه گاه این فردوس ظلم آئین

 باد تا شب های افسون مایه تان را،من

به فروغ صد هزاران آفتاب جاودانی تر کنم نفرین

 شاملو 

حالا که می روی آهسته تر برو............

                                هر قدمت دور،نفسم تنگ تر

بگذار چشم آهسته آهسته ندیدنت را

                                     بیاموزد.......

تو نیستی…چه باک!

 که تصویر تو در اوج آسمان همچنان خوش نشسته...

تو نیستی… اما یاد داشت هایت در دفترم هنوز پاک نگشته!

خواهش قدمهایم برای همراهیت ، همه روز به راهی که می آمدی

و مراقبت نگاهم به هنگامه ای که می رفتی

 بی توجهی رسم همیشگی دیدگان تو بود!

 آیا تو هستی و روزها اینگونه غریبانه در گذرند؟!

آیا تو هستی وجانم از  تنهایی اینگونه در آتش است؟!

با نگاهی که به روزهای مالامال از حضور تو می اندازم

آیا براستی گمان کرده ای که این جدایی دروغین توان ویرانیم را خواهد داشت ؟!

صداي خنده ها ي پيچيده در گوشهايم هنوز زنگ مرگ دارد. با همان منگوله مضحك. ما بسته اين اسناديم.

 آويزان و گاه حس مي كني جهان وارونه مي شود و معلق اگر نگنجيم در اين چهارچوب كذايي! عمر مي آيد

 و لحظه لحظه آب مي شود مقابل چشممان بي آنكه درنگ لحظه ها را بسنجيم به ترازوي آتشين. رنگ

خاكستري ما رنگ درد گنگي است. تو حس مي كني عمر است عمر تو عمر ما! خيال باطل بودن، روي جاده

 ها قدم زدن و قدم زدن تا كجا؟ كدام ما به قربانگاه مي رسيم ؟ كداميك از ما ؟ بگو!

"اون روز روز تولدم بود"

من از او گریزانم

او همچو سایه به دنبال من

من دور می ریزم سیب های سبز و پوسیده را

او می کارد تک تک آن ها را در وجود خاکستری ام

من خودم را در آیینه گم می کنم

او آیینه ای می شود در مقابل من

آه چه زود پیر شده اند کودکان در هوای مسلول کوچه ها

گویی زمان فرصت ماندن و خواستن را از آنها سلب کرده

آری این زمان است که روح یخی مرا در انزوای لحظه ها آب می کند